Na drie mooie dagen op de rivierbedding van de Tagliamento (we staan graag bij een rivier!), Vertrokken we met de regen en brachten een eigen dag door in Udine in een jaar – ijzerhandel, pantoffels kopen, al die auto’s van het winkelcentrum geprobeerd, de Italiaanse glans van cappuccino etc.
Vandaag kwam de zon weer tevoorschijn en vergezelde ons op de ontdekkingstocht door Udine
We nemen afscheid van de Dolomieten en rijden richting Udine. Het gaat door steeds meer Italiaans aandoende, kronkelende dorpjes, langs blauwe meren, naar diepere streken.
Het wordt warmer, de eerste palm- en olijfbomen begroeten ons en we worden verrast door een hevige hagelbui, die ijsklonten ter grootte van golfballen op Mulima afvuurt. We zoeken bescherming onder bomen en alles blijft intact. Er zijn wat boodschappen te doen en dus vinden we een sympathieke bandenhandelaar die ons tweede reservewiel afstelt en bijvult (Sam had het ventiel veranderd en het was moeilijker dan verwacht om de band weer goed op de velg te krijgen), we winkelen en tanken Water.
Aan het eind van de dag vinden we weer een droomplek aan de Tag Parliamento-rivier bij Pordenone.
De nacht is erg stormachtig en vanmorgen ontdekken we sneeuw op de toppen van de Dolomieten – het was de juiste beslissing om verder te trekken ..
We besloten tegen bergen en voor warmte en vonden een prachtige offroad-plek op de Piave bij Belluno. Tot Janosch’s vreugde met de mogelijkheid van een kampvuur, konden we stokbrood met gegrilde kaas maken voor het avondeten 🔥
Wij zijn Henrike (34) en Sam (34) en onze wervelende kinderen Janosch (3,5) en Katinka (14 maanden), een Duits-Nederlands team die graag lachen, leven en liefhebben!
We leerden elkaar in 2012 kennen tijdens een missie met Artsen Zonder Grenzen in de Democratische Republiek Congo. Ik werkte daar als vroedvrouw, Sam als technisch logistiek medewerker. Na een spannende 9 maanden heeft onze relatie zich ook buiten de “missie-bubbel” bewezen en sindsdien zijn we samen door het leven gegaan. Na verdere missies, veel reizen en persoonlijke ups en downs, werd de droom van een mobiel voetstuk om de wereld te bestrijken steeds duidelijker. Ik ben zelf opgegroeid in VW-bussen en heb altijd veel gereisd en avontuurlijk. Wat de camper voor mij was, was de zeilboot voor Sam. En ook hier gekoppeld aan veel avontuur en reiservaring. Eerst wilden we een oude brandweer ombouwen. Maar toen hebben we ervaren hoe weinig ruimte en mogelijkheden deze vaak bieden. Zo ontstond het idee om de carrosserie helemaal zelf te ontwerpen en te bouwen en Sam begon, tijdens een uitzending in de Centraal Afrikaanse Republiek in 2014/2015, met de tekeningen van onze droomauto. De richting van de geplande reis was vanaf het begin duidelijk. We worden allebei naar het oosten getrokken, omdat we hier de minste reiservaring hebben. We zijn het meest onder de indruk van Iran en Georgië. En als we mogen blijven dromen, staan Mongolië en Rusland ook heel hoog op de verlanglijst.
In 2016 kochten we een bouwplaatskieper in Strahlsund en vonden we een boerderij in het Odenwald die niet alleen ruimte en uitbouw mogelijkheden bood, maar waar we ook vriendelijk op mochten wonen. Ik kon als vroedvrouw werken in het nabijgelegen Heppenheim en genoot ervan om dicht bij mijn familie aan de Bergstrasse te zijn.
In het najaar van 2016 is Sam begonnen met het restaureren van de kieper. De naam Mulima werd al snel gevonden. Mulima betekent berg in het Swahili en was de naam van de basis in Congo – er ontstond een berg van werk, zweet en liefde!
Wat er in de volgende drie jaar is gebeurd, kunt u lezen in “Een Berg wordt gebouwd”.
In juni 2019 ontvingen we de langverwachte omschrijving van de camper en TÜV. In de Allgäu en Noord-Holland volgde weer een jaar van finetuning. Toen kwam Corona en kregen alle plannen een groot vraagteken. Desalniettemin zijn we nu onderweg, vrij van plannen en visumstress en kijken hoe ver en vooral waar we kunnen komen – het avontuur kan beginnen !!
We rijden door de indrukwekkende Dolomieten, Mulima wordt getest op zijn geschiktheid voor de bergen en ik ook 🙈 Sam geniet gelukkig van de chaos van bochten en de kinderen slapen vooral tijdens de korte stukken die we momenteel rijden.
We vonden een geweldige parkeerplaats onder de Marmolada bij een stuwmeer. Helaas zijn de adembenemende bergen grotendeels verborgen in de wolken en zijn de weersvoorspellingen voor de komende dagen vrij slecht. Terwijl we overwegen om door te gaan naar de Three Peaks of richting Udine, worden er nog een paar stenen kastelen gebouwd
Terwijl we door de Dolomieten reden, ontdekten we zoveel gondels en kabelbanen dat we Janosch het verzoek om een kabelbaanrit niet langer konden weigeren. St Ulrich bood zichzelf aan en we bereikten de kabelbaan net op tijd na ongeplande omleidingen door het kronkelende dorp. Op naar de gondel, rit het mistige wolkenveld in, korte wandeling naar de top en na korte tijd een adembenemend uitzicht.
Het begon allemaal zo lang geleden…
In de zomer van 2014, na een jaar van zo veel emoties: Het begin van een nieuw leven, het verlies daarvan, afstand van mijn grote liefde, mijn leven laten zien aan haar. Zo veel prilheid en zo veel dromen.
En daar lagen we dan, in de bus die ik gebouwd had in een vorig leven. Met de geschilderde bewijzen van vorige liefdes. Maar toch kunnen genieten van het hier en nu met Henrike. De vrouw die mij altijd zal blijven begeleiden in mijn waan en dromen. Zonder twijfel, want dit staat geschreven, in de nachtelijke dromen van de afgelopen jaren. Mijn visioenen waren altijd zo onduidelijk, tot de nacht voor ik haar ontmoette, toen was het duidlelijk.
Toen wist ik het…
Zij is het.
En dan lig je daar, samen te fantaseren over de toekomst. Met de reflectie van het afgelopen jaar.
Ik kende haar nog maar zo kort. Maar we hadden al een leven samen achter ons.
Congo, Wanja.
Alles zo puur, zo echt… En dan zo verliefd kunnen dromen over de toekomst! Fantastisch! Maar over een nieuwe toekomst, met grotere plannen, verder weg, met een gezin.
In de bonte bus kon dit alles niet. Tenminste niet met onze wensen:
Meer plek voor nageslacht, een privé plek om je behoefte te doen, een barrière tussen je bed en de buitenwereld.
Dus kwamen de plannen!
Een brandweerauto, was altijd mijn droom.
Tot we er één tegen kwamen. De familie erin leerde kennen. De gigantisch ogende wagen vanbinnen bekeken. Wat een deceptie. Die auto dan.
Tja, brandweerauto’s moeten natuurlijk onder iedere brug door en door elke steeg kunnen. Dus smal en laag… Ja, je kan ze wel groter maken, maar dan…
Ik kom uit een familie waar je met je handen kunt maken wat je wilt.
Nee, natuurlijk had ik nog nooit gelast en wist ik feitelijk niets van auto’s. Maar goed, dat zal je niet stoppen om je dromen waar te maken.
Een idee was geplant, en vandaar werd het meer en meer bewaterd met input.
Een Mercedes Sprinter reed voor me en ik kwam er achter dat die maximaal 5 ton konden dragen.
Dat was niet voldoende. De max om comfortabel zonder moeilijke belemmeringen te kunnen rijden was 7,5 ton. Dus dat was het streven.
Zo kwamen we op de Mercedes Vario.
Maar dan 4×4. Want de bonte bus had toch al een paar keer zijn limiet laten zien.
Jaren gingen voorbij en de droom werd een plan en het plan werd een daad.
Tot we eindelijk de vel begeerde TÜV (RDW) toelating kregen en vorige zomer eindelijk van Igelsbach naar Geblatsried mochten rijden. Nu niet meer met z’n tweeën maar met z’n 3 en half.
In Geblatsried de hele zomer van 2019 nog verder met uitbouwen, want haast zat er inmiddels achter. Een kind dat op een bepaald moment naar school moet en de andere die nog geboren moest worden. Gewoon in de bus, op het grasveld, in het paradijs.
In de herfst toch maar weer met ons hele hebben en houden naar Nederland. In de voortuin van mijn ouders, verder bouwen. Want er was nog zo veel te doen, en de winters van de Allgäu kunnen bar en lang zijn. Tevens een fantastische kans om mijn ouders mijn kroost te laten leren kennen.
En toen kwam Corona.
Pfffff, weer uitstel, maar eigenlijk kwam het mij wel goed uit.
Ik moest nog een paar grote projecten afronden voor dat ik vond dat we echt weg konden.
Want weg moesten we.
En zo kwamen we dan eindelijk op pad.
Eerst een mooi afscheid in Nederland van de meeste vrienden daar, al was het soms wat ongemakkelijk door afstanden en rare wetten en acties.
Toen nog een korte tussen stop in Bensheim om de laatste dingen van Henrike daar te regelen en toch maar even het hele koel gedeelte van Mulima te vervangen. Ik zag toch liever een motor die niet heter dan 100 graden werd.
En vervolgens half Juli terug in Geblatsried.
Wat een warmte gelijk weer. Zo veel lieve, fijne zielen bij elkaar! En wat hebben die een fantastische vrienden groep om zich heen. Zo warm en fijn.
Maar het kriebelde mij (en Henrike) ook wel om daar niet te lang te blijven. Ik wilde de Allgäu leren kennen. Vorig jaar zo lang daar geweest, maar bijna niets gezien. Nu moest dat anders zijn.
Gauw de nodige dingen regelen en dan weer op pad. Mulima de bergen laten proeven, de offroad tracks laten kietelen en de mensen showen wat voor een Berg wij gemaakt hadden.
De Baumhauers waren alweer op een zomerkamp en hadden gelukkig snel brandhout en een ree nodig. Die konden wij wel even komen brengen.
Zo gezegd, zo gedaan. Neli’s halve houtvoorraad en een mooi stuk ree rug ingepakt en zo naar hun Utopische plek gereden.
Aangekomen op de plek vol tipi’s, tenten, bussen, paarden, kinderen en andere prachtige mensen krijg ik bijna de glimlach niet meer van mijn gezicht.
Dit is inderdaad een utopie.
Julie en Nelie hadden de afgelopen jaren al veel verteld over de deze jaarlijkse, tweewekelijkse samenkomst, maar om het nu van dichtbij mee te maken kietelde al mijn zintuigen.
We waren er maar een paar uur, maar ik had het gevoel dat we er zo tussen paste. Dit is een manier van leven. Een stijl van vrijheid en oprechtheid die ik begeer.
Vrolijk genoeg waren er al vele bekende gezichten en betekende het ook weer bevestiging van contacten die we afgelopen jaren hier in de Allgäu al gemaakt hadden.
Dit is een goed begin van een lange tocht. Een uitnodiging van velen om hier altijd weer terug te mogen keren naar een nieuw thuis. Of dat het dan ook wordt, zal de komende jaren laten zien, maar een veilig gevoel geeft het sowieso.
De weken erna waren minstens zo intensief als die paar uur op het zomerkamp. Totaal verliefd in het landschap en mensen daar, weet ik dat mijn hart weer wat rijker is.
Maar het is ook goed verder te gaan. Samen met z’n vieren in nieuwe landen, nieuwe gebieden, nieuwe contacten, nieuwe culturen.
Maar eerst nog een tussen stop in Geblatsried, waar we een cirkel rond konden maken. Abby, Thijs, Boris en de kleine “Thebbor” waren er om nog even van ons leven daar te proeven. Heerlijk om de tijd met hun te hebben om te lachen, huilen, filosoferen en emotie te voelen.
Het eerste afscheid begon op de maandag van Alisa, vol gemixte gevoelens omdat het misschien wel 2,5 jaar kan duren voordat we elkaar weer zien. Dan dinsdag van Abby, Thijs en Boris. Zulke mooie mensen, met de zelfde levens ideeën, die ook weer zo ver weg wonen.
En dan de woensdag…
De dag was vol met emoties. Vreemd om dit paradijs te verlaten voor onbepaalde tijd.
Heerlijk eten met alle bewoners, verzorgd door Philip, patat en Calamares zonder einde.
Franky die nog kort voor vertrek langs komt met de mededeling: “wat mij is overkomen” een set van Be Svendsen…. Die moest ik horen.
Maar dan hard. Over de boxen van Mulima.
Hij ging aan. Het volume steeg en de tranen begonnen te rollen over mijn wangen.
Ik moest op het dak dansen en dat nodigde natuurlijk alle kinderen rond om uit. Daar stonden we op de prachtige sounds van deze magische DJ.
Henrike had de een bevriende fotografe uitgenodigd die dag langs te komen. Een super lieve meid, die ons verhaal inspirerend vond.
Ze wist niet dat we die dag zouden vertrekken. Maar wij vonden het een mooi idee als zij de ware emoties op de gevoelige plaat zou kunnen vast leggen.
En zo kwam dan het moment van waarheid. Waar wij deze toverwezens een gedag moesten zeggen.
Ze wensten ons allen een vaarwel en terwijl de set van Be Svendsen nog maar eens opgezet werd, besloten Julie en Nelie in te stappen om nog de eerste paar honderd meter mee te rijden.
En ze stapten allemaal in.
Lotta, Mattea, Philip met Anna en Michie, Frank met Ida en Marina, Anna met Nathan en ook Franky.
De muziek ging harder. De lichten gingen aan. Het Elektra snoer werd gehesen en met vreugde, verdriet en rollende beats begonnen we onze reis.
Het begin was Episch… Laat de wereld maar komen.