Nadat ik de afgelopen dagen verschillende vragen had gekregen of het goed met ons ging, merkte ik dat we eigenlijk al meer dan twee weken niets van ons hadden gehoord.
In dit geval een goed teken!
Zoals aangekondigd zijn we na ons verblijf in het prachtige Brisighella richting Siena / Toscane gereden. Na vele heuvels en een prachtig landschap was er slechts een 2,5 km lange onverharde weg met een paar valkuilen die we moesten overwinnen totdat we Reggioli en Christian bereikten (www.reggioli.org). Absoluut afgelegen op een berg, ingebed in prachtige loof-, dennen- en kastanjebossen, ligt zijn boerderij met uitzicht op de Toscaanse vlakte en Monte Amiata.
Christian, gescheiden van zijn vrouw, beheert momenteel de agriturismo en de boerderij alleen, maar heeft altijd helpers en vrije denkers ter plaatse en de visie om hier een ecodorp te creëren. In het weekend komen zijn 3 sympathieke Wilde-kinderen (6/9/10) regelmatig naar de boerderij en brengen wat extra leven op de plek!
Boven de boerderij, naast een kleine ruïne, vonden we een mooie en redelijk vlakke plek voor Mulima en namen we snel deel aan de kastanjeoogst. Met paard, ezel of te voet gaat hij het bos in en met inmiddels volle emmers (de kastanjes zijn dit jaar later dan normaal) weer aan het sorteren. Behalve de dag waarop de ezel plotseling besloot dat we te veel kastanjes hadden verzameld en op het zandpad met schotels en oogst gingen liggen en niet van de plek konden worden verplaatst totdat we hem van de last hadden bevrijd. .
De eerste dagen mocht Sam rond de olijfbomen snoeien met de bosmaaier voor de komende oogst, totdat de graafmachine, tractor, oven en diverse auto’s hun geest gaven en hij nu een onofficiële landbouwwerktuigkundige is geworden.
We eten samen, zo mogelijk regionaal en seizoensgebonden, bij voorkeur uit onze eigen permacultuurtuin en zeker met veel Parmezaanse kaas en onze eigen olijfolie. Ik mocht mijn eerste zuurdesembrood bakken en kook over het algemeen veel omdat de “saaie” kastanjeoogst met de kinderen op den duur moeilijk is.
Maar er zijn genoeg dingen te doen: de paarden moeten gevoerd en verplaatst worden (natuurlijk zeg ik geen nee en geniet van elke rit en elk moment met de paarden en ook Janosch), het erf en de tuin worden in goede staat gebracht, katten en konijnen worden verzorgd En natuurlijk willen wij als gezin elkaar niet alleen het heft in handen geven – soms een beetje balanceren, maar we werken aan onszelf! We vinden het zo leuk en Christian en de rest van de wisselende troep zijn zo dol op ons geworden dat de geplande week er nu twee is geworden en er zeker één zal volgen.
Door de afgelegen ligging krijg je alleen door wat je wilt en toelaat van de buitenwereld en de afgelopen weken ben ik eigenlijk maar één keer in “beschaving” geweest en dat om een heerlijke, gratis thermale bron (Bagni di Petriolo) te bezoeken. En ik moet zeggen dat ik op dit moment niets mis!
We leven in het moment, vallen ‘s avonds moe en voldaan in bed, hoef je geen zorgen te maken (Corona) in deze bubbel en accepteer dit geschenk dankbaar! We zijn benieuwd wanneer het weer gaat tintelen en wanneer we weer verder gaan. We willen zeker de aankomende olijvenoogst mee beginnen. Dan wemelt het van de helpers en zijn we verheugd om te zien wat deze dynamiek gaat doen met onze rustige plek onder de regenboog ..
Reggioli en zijn heuvels hebben ons zeker wat spieren gegeven (katers) 
Jolan is blij met de verzamelde eikels 
Mit Peppito auf dem Weg in den toskanischen Zauberwald 
Hier kunnen geweldige tipi’s worden gebouwd 
Samen eten 
Kastanjeoogst met Anna en Jolan 
Hardwerkende sorteerhelpers 
Joehoe! De tractor rijdt weer 
Ik geef de voorkeur aan de paarden – om dit landschap zo mooi te kunnen verkennen … 
Boomaardbeienoogst (ook bekend als zeekers of hagelappel) met Pioggia 
Deze vrucht was mij onbekend, maar smaakt licht zoet en smakelijk en is heerlijk voor jam. De bessen rijpen tot december en de bomen staan vol, dus enkele glaasjes worden gevuld! 
Lunch met een fantastisch uitzicht – bedankt zon, bedankt aarde, je zult nooit vergeten worden!
