Omdat we niet wisten hoe we verder moesten, besloten we gewoon langzaam naar het zuiden te rijden en de situaties in de mogelijke reisbestemmingen (Griekenland of Sicilië) te observeren en dan op het juiste moment verder naar het oosten of westen te reizen. Basilicata lijkt ons ontspannen (ondanks de oranje classificatie) en trekt aan met eenzame gebieden, bezienswaardigheden en de zee – dus waarom niet …
Onze eerste bestemming is het vulkanische meer Lago di Monticchio Grande. Het regent, we doen nog even de boodschappen die we moeten doen, het zoeken naar water is moeilijk en de stemming is een beetje aan het veranderen als we eerst de uitgedoofde vulkaan oprijden en dan door het spectaculaire herfstlandschap weer naar het meer rijden. Alles verlaten, ook en een beetje spookachtig. We rijden rond de twee meren op zoek naar een mooie parkeerplaats, we zijn aan het overleggen, Katinka begint te huilen, Janosch begint langzaamaan geïrriteerd te raken, en wij ook. Het wordt donker, dus we verlagen onze verwachtingen, kiezen een verhard bospad, oh of tóch de aangrenzende en ogenschijnlijk verharde weide … en al als we erop rijden merken we dat het wat zachter is dan verwacht. Het maakt niet uit, nu we staan, haal eerst diep adem. Een rondje maken, naar het meer lopen, iets eten .. En dan weer kijken of we anders kunnen staan en de wielen gaan graven in de wei. Shit .. Sam probeert onze geweldige zand-platen en begint te graven, maar het regent harder en is nu donker. Nou, dan hebben we het vandaag gewoon een beetje mis. Morgen is een nieuwe dag..
