We nemen afscheid van de Dolomieten en rijden richting Udine. Het gaat door steeds meer Italiaans aandoende, kronkelende dorpjes, langs blauwe meren, naar diepere streken.
Het wordt warmer, de eerste palm- en olijfbomen begroeten ons en we worden verrast door een hevige hagelbui, die ijsklonten ter grootte van golfballen op Mulima afvuurt. We zoeken bescherming onder bomen en alles blijft intact. Er zijn wat boodschappen te doen en dus vinden we een sympathieke bandenhandelaar die ons tweede reservewiel afstelt en bijvult (Sam had het ventiel veranderd en het was moeilijker dan verwacht om de band weer goed op de velg te krijgen), we winkelen en tanken Water.
Aan het eind van de dag vinden we weer een droomplek aan de Tag Parliamento-rivier bij Pordenone.
De nacht is erg stormachtig en vanmorgen ontdekken we sneeuw op de toppen van de Dolomieten – het was de juiste beslissing om verder te trekken ..
We besloten tegen bergen en voor warmte en vonden een prachtige offroad-plek op de Piave bij Belluno. Tot Janosch’s vreugde met de mogelijkheid van een kampvuur, konden we stokbrood met gegrilde kaas maken voor het avondeten 🔥
Er was ook een leuke begroeting 😆En ik kon onze vaas vullen met verse bloemen uit de “voortuin” 😊
Wij zijn Henrike (34) en Sam (34) en onze wervelende kinderen Janosch (3,5) en Katinka (14 maanden), een Duits-Nederlands team die graag lachen, leven en liefhebben!
We leerden elkaar in 2012 kennen tijdens een missie met Artsen Zonder Grenzen in de Democratische Republiek Congo. Ik werkte daar als vroedvrouw, Sam als technisch logistiek medewerker. Na een spannende 9 maanden heeft onze relatie zich ook buiten de “missie-bubbel” bewezen en sindsdien zijn we samen door het leven gegaan. Na verdere missies, veel reizen en persoonlijke ups en downs, werd de droom van een mobiel voetstuk om de wereld te bestrijken steeds duidelijker. Ik ben zelf opgegroeid in VW-bussen en heb altijd veel gereisd en avontuurlijk. Wat de camper voor mij was, was de zeilboot voor Sam. En ook hier gekoppeld aan veel avontuur en reiservaring. Eerst wilden we een oude brandweer ombouwen. Maar toen hebben we ervaren hoe weinig ruimte en mogelijkheden deze vaak bieden. Zo ontstond het idee om de carrosserie helemaal zelf te ontwerpen en te bouwen en Sam begon, tijdens een uitzending in de Centraal Afrikaanse Republiek in 2014/2015, met de tekeningen van onze droomauto. De richting van de geplande reis was vanaf het begin duidelijk. We worden allebei naar het oosten getrokken, omdat we hier de minste reiservaring hebben. We zijn het meest onder de indruk van Iran en Georgië. En als we mogen blijven dromen, staan ​​Mongolië en Rusland ook heel hoog op de verlanglijst.
In 2016 kochten we een bouwplaatskieper in Strahlsund en vonden we een boerderij in het Odenwald die niet alleen ruimte en uitbouw mogelijkheden bood, maar waar we ook vriendelijk op mochten wonen. Ik kon als vroedvrouw werken in het nabijgelegen Heppenheim en genoot ervan om dicht bij mijn familie aan de Bergstrasse te zijn.
In het najaar van 2016 is Sam begonnen met het restaureren van de kieper. De naam Mulima werd al snel gevonden. Mulima betekent berg in het Swahili en was de naam van de basis in Congo – er ontstond een berg van werk, zweet en liefde! Wat er in de volgende drie jaar is gebeurd, kunt u lezen in “Een Berg wordt gebouwd”. In juni 2019 ontvingen we de langverwachte omschrijving van de camper en TÃœV. In de Allgäu en Noord-Holland volgde weer een jaar van finetuning. Toen kwam Corona en kregen alle plannen een groot vraagteken. Desalniettemin zijn we nu onderweg, vrij van plannen en visumstress en kijken hoe ver en vooral waar we kunnen komen – het avontuur kan beginnen !!
We rijden door de indrukwekkende Dolomieten, Mulima wordt getest op zijn geschiktheid voor de bergen en ik ook 🙈 Sam geniet gelukkig van de chaos van bochten en de kinderen slapen vooral tijdens de korte stukken die we momenteel rijden.
We vonden een geweldige parkeerplaats onder de Marmolada bij een stuwmeer.Helaas zijn de adembenemende bergen grotendeels verborgen in de wolken en zijn de weersvoorspellingen voor de komende dagen vrij slecht.Terwijl we overwegen om door te gaan naar de Three Peaks of richting Udine, worden er nog een paar stenen kastelen gebouwd
Terwijl we door de Dolomieten reden, ontdekten we zoveel gondels en kabelbanen dat we Janosch het verzoek om een ​​kabelbaanrit niet langer konden weigeren. St Ulrich bood zichzelf aan en we bereikten de kabelbaan net op tijd na ongeplande omleidingen door het kronkelende dorp. Op naar de gondel, rit het mistige wolkenveld in, korte wandeling naar de top en na korte tijd een adembenemend uitzicht.
1495 km na Istambul werden we op de top getoond. Dit roept natuurlijk de vraag op of we in deze spannende tijden wel naar Turkije gaan, welke grenzen open gaan en hoe mensen reageren op medereizigers in Corona-tijden. We zijn enthousiast en gaan de uitdaging aan!
We mochten ‘s nachts op de parkeerplaats van de kabelbaan staan.
Na een heerlijk, gek, liefdevol en betraand camper afscheid met onze ouders op de Lech, gingen we met z’n vieren eindelijk op weg naar Oostenrijk en Italië.
